جی‌سن کومیته - مدیر ذهن

جی‌سن کومیته

کومیته اشکال مختلفی دارد. متداول‌ترین و سخت­ترین نوع آن جی‌سن کومیته است هنرجویان به صورت کاملا آزاد باهم مبارزه می­کنند. درگذشته رزمی­ کاران این­گونه مبارزه می­کردند، ضربه به تمام قسمت‌های بدن حریف آزاد بود و تا یکی از دو حریف از پا درنمی‌آمد، مبارزه ادامه داشت. ولی روش مبارزه جی‌سن کومیته با ورود به قرن بیستم تقریبا منسوخ شد. شیوه­ مبارزات اویاما هم در شروع کار تقریبا همین جی‌سن کومیته بود، ولی خیلی زود قوانین کیوکوشین را جایگزین آن نمود.

امروزه کاراته­‌کاها با محدودیت‌های که برایشان تعیین شده با یکدیگر روبرو می­شوند. مثلا در کیوکوشین با دست به ­ناحیه­ گردن یا صورت نمی­توان ضربه زد. در برخی دیگر از سبک‌ها (کنترلی) محدودیت‌ها به­ این صورت است، ­که هنگام مبارزه، هنرجویان باید تکنیک­‌های خود را نزدیک هدف نگه دارند(یعنی ضربه با حریف برخورد نکند).

در برخی از سبک‌ها پوشیدن لباس­‌های محافظ (طی ­مبارزه­­ آزاد) اجباری­ است. ولی جیو کومیته کیوکوشین هنرجویان مجازند به قسمت‌های عضلانی بدن حریف ضربه بزنند، و وقتی حرفه‌ای‌تر شدند توانایی زدن ضربات با پا به سر را پیدا می­کنند. برخی از کسانی­ که کاراته تمرین می­کنند، کومیته را دوست ندارند یا بهتر بگوییم از کومیته رفتن می­ترسند. این عدم علاقه (یا ترس) دلایل بسیاری دارد.

اولین­ دلیل: ترس ­است و ریشه­ آن در ندانسته‌ها. ترس از صدمه دیدن. ما صدمه را معمولا توام با درد می­شناسیم، و هیچ ­انسانی درد را دوست ندارد. امکان دارد هر کسی موقع کومیته آسیب ­ببیند. موضوع وحشت ما از آسیب دیدن نیست، بلکه درد ناشی از آن است.

دومین­ دلیل: مسایلی­ است­ که­ امکان ­­دارد به­ دنبال­ آسیب ­پیش ­آید، از جمله­ این­که هنرجو نتواند به­ کار عادی روزانه بپردازد (شرکت در کلاس درس مدرسه یا دانشگاه) یا نگرانی از وارد شدن آسیب­‌های جدی فیزیکی. این‌ها همه نگرانی‌های مشروع هستند، همان­طور که باید باشند.

سومین­ دلیل: شیوه­ خود مبارزه است. ما در یک اجتماع به اصطلاح متمدن زندگی می­کنیم. سینمای تجاری و تلویزیون با نشان­ دادن خشونت­ میل و کششی پنهانی در میان جوانان به زد و خورد ایجاد می­کند، ولی از سویی دیگر کاراته یکی از هنرهای­ رزمی­ است که برای دفاع و محافظت شخصی به ­وجود آمده، هنگامی­که هنرجوی کاراته روش‌ها و فنون مبارزه را فرا می­گیرد، باید هم­چنین بیاموزد که چگونه جلوی خودش را بگیرد تا از مبارزه بی‌جا اجتناب کند.

هنگامی­ که هنرجویی آموخت که با ترس‌هایش کنار بیاید و از آن‌ها درس بگیرد  مبارزه کمترین تاثیر منفی ممکن را بر او خواهد داشت، پس از آن می­تواند روی کومیته و روش‌هایی که تمرین کرده، تمرکز کند. معمولا درگذشته تا زمانی­ که هنرجویان مهارت کافی در کی­‌هون و کاتا به­ دست نمی‌آوردند حق شرکت ­در هیچ ­نوع­ کومیته­‌ای ­نداشتند. ­شرکت­ آن‌ها در کومیته نباید­ تنش­ زا و حادثه­ آفرین باشد، یعنی در وهله­ ­اول امکان صدمه دیدن برای­شان وجود نداشته باشد. با توجه به توانایی هنرجو و افزایش مهارت­‌هایش، او کم­ کم می­تواند در کومیته مهارت بیش­تری پیدا کند. این روند مرحله به مرحله ادامه می­یابد تا مهارت، تمرکز، و تخصص لازم را به دست آورد که بتواند در مبارزات آزاد «جیو­ کومیته» شرکت کند.

انواع کومیته:

۱- سان­بون کومیته

۲- ای­پون کومیته

۳- کی‌هون کومیته

۴- یاکوسوکو کومیته

۵- تان­شی­‌کی کومیته

۶- جیو کومیته

۷- جی‌سن کومیته

این نوشته را به اشتراک بگذارید!

درباره نویسنده: افشین طباطبایی

افشین محمدباقر طباطبایی (دکتری روانشناسی ورزش) مربی و مدرس کهنه‌کار کاراته (سایکو شی‌هان - رنشی)، نویسنده و پژوهشگر مسایل اجتماعی - روانشناختی - ورزشی (هنرهای رزمی) - مشاور - سخنران - مربی مهارتهای زندگی.

۱ دیدگاه

  1. تمرینات کیوکوشین - مدیر ذهن دی ۵, ۱۳۹۴ در ۲:۲۵ ب.ظ - پاسخ

    […]  اویاما می­گوید: ((برای یاد گرفتن یک زبان، اول باید حروف آن زبان و صداها را یاد گرفت، سپس کلمه‌­ها و واژه‌ها را آموخت، بعد اقدام به ساخت جملات کوتاه و تمرین برروی آنان کرد و در آخر با تکرار زیاد جملات، می­توان به ­راحتی گفتگو کرد. اگر کاراته را به یک زبان تشبیه کنیم تکنیک‌ها حروف هستند، کی‌هون‌ها کلمه­‌ها هستند کاتاها جمله­ هستند و در نهایت کومیته یعنی گفتگو و توانایی صحبت کردن و محاوره به این زبان است.)) این نظریه­ اویاما را یک­بار دیگر مطالعه کنید و به مفهوم آن بیاندیشید. اجرا و تمرین تکنیک‌های مختلف و ترکیب آن­ها با یکدیگر برروی داچی‌های مختلف را کی‌هون گویند. […]

دیدگاهی بنویسید

آدرس ایمیل شما منتشر نمی شود.